Al vanaf mijn jeugd vroeg ik mezelf af waarom ik , ik ben. En waarom ik jou niet ben? Hoe groot is het universum? Waarom is het er donker? Bestaan spoken? Tot mijn puberteit waren dit onbeantwoorde vragen. Mijn ervaringen vanaf mijn twaalfde waren onverklaarbaar en werden altijd afgewimpeld. Dromen zijn maar dromen. En hou je niet bezig met die onzin, werd mij verteld. Maar in de tussentijd spitste ik mijn oren en hoorde ik verhalen vanuit hoeken komen, die mij vertelden dat ik dus eigenlijk niet gek ben. Is het God? Het Universum? Wat staat er in de Bijbel en geldt dat voor iedereen? Waarom zijn er zoveel geloofsovertuigingen? Van alles schoot er door mij heen? Waarom gebeuren er bijzondere, onverklaarbare dingen bij de ene en niet bij de ander? Allemaal vraagstukken waar ik me hedendaags op gestort ben. Wordt vervolgd.
Ik geloof dat niets van ons is..
Van iedereen die we tegenkomen, liefhebben tot geld en materiële bezittingen. In de liefde eisen we, omdat we aanvulling willen van wat we werkelijk missen. Begin met het houden van jezelf. Accepteer waar je staat in het leven. Zo niet, ga aan de slag. Timmer aan je weg. Inspanning wordt altijd beloond. Lessen worden het beste geleerd door het ervaren van tegenslagen. Pijnlijke momenten blijven nu eenmaal zwaarder hangen dan mooie momenten. Accepteer wie je ziet in de spiegel: daar begint de liefde.